நற்றிணை - 104. குறிஞ்சி

பூம் பொறி உழுவைப் பேழ் வாய்ஏற்றை தேம் கமழ் சிலம்பின் களிற்றொடு பொரினே, துறுகல் மீமிசை, உறுகண் அஞ்சாக் குறக் குறுமாக்கள் புகற்சியின் எறிந்த தொண்டகச் சிறு பறைப் பாணி அயலது	5
பைந் தாள் செந்தினைப் படு கிளி ஓப்பும் ஆர் கலி வெற்பன் மார்பு நயந்து உறையும் யானே அன்றியும் உளர்கொல்- பானாள், பாம்புடை விடர ஓங்கு மலை மிளிர, உருமு சிவந்து எறியும் பொழுதொடு, பெரு நீர்	10
போக்கு அற விலங்கிய சாரல், நோக்கு அருஞ் சிறு நெறி நினையுமோரே?

அழகிய வரியையும் அகன்ற வாயையுமுடைய புலியேற்றை இடமகன்ற மலையின் கண்ணே களிற்றியானையோடு போர் செய்கையில்; அவற்றாலுண்டாகும் துன்பத்துக் கஞ்சாத குறவரின் இளமைந்தர்கள் ஆண்டுள்ள பெரும் பாறையினுச்சியிலே மனச்செருக்கோடு ஏறித் தமது கையிலுள்ள சிறிய தொண்டகப் பறையை ஒலிப்பிக்கும் ஓசையானது; பக்கத்திலுள்ள பசிய அடித்தண்டினையுடைய செவ்விய தினைக் கதிர்களைக் கொய்ய வந்திறங்குகின்ற கிளிகளை அச்சுறுத்தி யோட்டாநிற்கும் நிரம்பிய ஒலியையுடைய மலைநாடனது; மார்பை விரும்பித் தனித்துறைகின்ற யான் ஒருத்தியே யல்லாமல்; இரவு நடுயாமத்திலே பாம்பு உறையும் பிளப்புக்களையுடைய உயர்ந்த கொடுமுடிகள் புரண்டு விழும்படியாகச் சினந்து இடிமுழங்கி மோதுகின்ற இருட்பொழுதையும்; நடந்து செல்லக் கூடாதவாறு பெரு வெள்ளங் குறுக்கிட்டு ஓடுகின்ற சாரலின்கண்ணே நோக்குதற்கரிய சிறிய நெறியையும்; கருதுகின்றவர் பிறர் யாவரேனும் உளரோ?; உளராயின் நம் காதலரை இரவுக் குறிமறுத்து வரைவிடைப் படுத்தாநிற்பர்;

தலைவி ஆறுபார்த்து உற்ற அச்சத்தால் சொல்லியது. - பேரி சாத்தனார்